Hoe steun je naasten bij rouw, en hoe ga je om met je eigen verdriet?
Raoul zorgt voor zijn zieke moeder. Ilse is verzorgende en komt er vaak. Elke keer zegt Raoul tegen haar dat hij niet zonder zijn moeder verder kan. Wat zeg je dan? En wat doe je als je zelf ligt te piekeren of je wel genoeg doet voor de cliënt?
Deze training over rouwverwerking is voor de verzorgende en verpleegkundige, de helpende (plus) en de leefondersteuner. Je hebt te maken met rouw bij de cliënt, de mantelzorger, familie en vrienden, en bij jezelf. Rouw begint al tijdens de ziekte, niet pas na het overlijden. Daarom let je in de palliatieve fase al op rouw bij de naasten. Wil je verder in rouwsensitief werken? Kijk dan bij Rouwsensitief werken.
Iedere rol biedt een luisterend oor, vertelt wat normale reacties op verlies zijn en geeft een folder. Als helpende of leefondersteuner stel je bij vragen over de ziekte voor dat de mantelzorger praat met de zorgverantwoordelijke. Blijft iemand vastzitten in de emotie? Dan rapporteer je dat en wijs je op professionele hulp.
Wat je leert
- Je herkent hoe rouw zich uit in emoties, gedachten en het lichaam, zoals slapeloosheid en hoofdpijn.
- Je herkent zorgen, angst en schuldgevoel bij een mantelzorger in de palliatieve fase.
- Je legt naasten uit dat iedereen anders rouwt en dat er geen goed of fout is.
- Je weet wanneer je rapporteert en naar de huisarts of een professional verwijst.
- Je herkent rouw en morele stress bij jezelf.
- Je gebruikt de CURA-methode om een situatie te ordenen en te bespreken.
Waar je op let
- Doet een cliënt of familie alsof er niets aan de hand is? Dat kan jaren later nog gevolgen hebben.
- Een mantelzorger die nooit tijd voor zichzelf neemt, kan overbelast raken.
- Familieleden die verschillend rouwen, kunnen uit elkaar groeien.
- Veel naasten weten niet dat er een paar weken na het overlijden een nazorggesprek met de huisarts kan zijn.
- Somber zijn, piekeren en sneller moe of gestrest zijn kunnen bij jezelf wijzen op rouw of morele stress.